İkinci Dünya Savaşı’nın ardından şekillenen Avrupa entegrasyonu, ilk yıllarında daha ziyade ekonomi alanında ilerlese de zaman geçtikçe sosyal haklar ve göç gibi farklı politika alanlarını da kapsar hâle gelmiştir. Göç politikasındaki iş birliği ilk etapta Avrupa içinde işçilerin hareketliliğini sağlamayı merkezine alsa da adalet ve asayiş alanlarında 1970’li yıllarda yapılmaya başlanan iş birlikleri ile göç, giderek ortak kararlar alınabilen bir alan olmaya başlamıştır. Schengen Alanı’nın kurulması ve süreç içinde AB yasal çerçevesine dâhil edilmesi, Dublin Sözleşmesi gibi adımlar göç alanında ortak hareket alanını düzenlerken, Maastricht Antlaşması ve Lizbon Antlaşması gibi köklü değişiklikler de göç meselesinin hükümetlerarasıcılık – ulusüstücülük eksenindeki yerini belirlemiştir.

İKV Uzman Yardımcısı Tunç İbrahim Ceylan tarafından kaleme alınan bu değerlendirme notunda, AB’nin geçmişten bugüne ortak bir göç ve iltica politikası kurma amacıyla yaptığı çalışmalar ve yasal düzenlemeler ele alınmıştır. 2010’lu yıllarda AB’ye artan düzensiz göç ve iltica başvuruları sebebiyle yeni ve günün ihtiyaçlarına cevap veren bir sistemin kurulması ihtiyacına binaen geliştirilen Göç ve İltica Paktı, ilgili değerlendirme notunda detaylarıyla incelenmiştir. Pakt’ın, Türkiye-AB ilişkilerinin son döneminde bilhassa göç üzerinden şekillendirilen işlemselci modeli destekleyebilme ihtimali sebebiyle ilişkiler için bir risk unsuru oluşturabileceği tespitini yapan değerlendirme notu, bunu aşmanın yolunun ise Gümrük Birliği’nin güncellenmesi, vize serbestisi sürecinin tamamlanması ve nihayetinde Türkiye’nin adaylık sürecinin yeniden hatırlanmasından geçtiğini iddia etmektedir.

İlgili değerlendirmeye ulaşmak için lütfen tıklayınız.

Yazar: Tunç İbrahim Ceylan

Yayın Tarihi: Mayıs 2025

Sayfa Sayısı: 26